ପୁରୀ: ୫/୯/୨୦୨୬ – ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଧାମ, ପୁରୀସ୍ଥିତ ହୋଟେଲ୍ ସେଭେନ୍ ହିଲ୍ସରେ ପରମଶକ୍ତି ପୀଠ ପକ୍ଷରୁ ଆୟୋଜିତ ‘ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥା ମହୋତ୍ସବ’ର ପଞ୍ଚମ ଦିବସରେ କଥାବ୍ୟାସ ପଦ୍ମଭୂଷଣ ବିଭୂଷିତା, ବାତ୍ସଲ୍ୟମୂର୍ତ୍ତି ପୂଜ୍ୟ ଦିଦି ମା’ ସାଧ୍ୱୀ ଋତମ୍ଭରା ଜୀଙ୍କ ପାବନ ସାନିଧ୍ୟରେ ଆଜିର ମୁଖ୍ୟ ଯଜମାନ କାଙ୍କରୋଲି (ରାଜସ୍ଥାନ) ନିବାସୀ ଶ୍ରୀ ପବନ ଶର୍ମା, ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଶ୍ରୀମତୀ ସରୋଜ ଶର୍ମା ଏବଂ ନୋଏଡା ନିବାସୀ ଶ୍ରୀ ରାଜେଶ ଖଣ୍ଡେଲୱାଲ ଓ ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଶ୍ରୀମତୀ ଖଣ୍ଡେଲୱାଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାସପୀଠର ପୂଜନ-ଅର୍ଚ୍ଚନା ସହିତ କଥା ମହୋତ୍ସବର ଶୁଭାରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।
ମୁଖ୍ୟ ଅତିଥି ଭାବେ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟିର ଜାତୀୟ ପ୍ରବକ୍ତା ତଥା ଲୋକସଭା ସଦସ୍ୟ ଶ୍ରୀ ସମ୍ବିତ ପାତ୍ର କଥାରେ ଯୋଗଦେଇ ପୂଜ୍ୟ ଦିଦି ମା’ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ନିଜର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ବୋଧନରେ ସେ କହିଥିଲେ–
“ଏହା ମୋ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ୟର ବିଷୟ ଯେ, ମୁଁ ସେହି ମଞ୍ଚରେ ଠିଆ ହୋଇଛି, ଯେଉଁ ମଞ୍ଚରେ ଦିଦି ମା’ ବିରାଜମାନ ଅଛନ୍ତି। ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଥିଲୁ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀରାମ ଜନ୍ମଭୂମି ଅଯୋଧ୍ୟା ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ନେଇ ଯାହାଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଜନଜନ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଥିଲେ, ସମଗ୍ର ଭାରତବର୍ଷରେ ଏକ ଐତିହାସିକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଆଜି ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଶ୍ରୀରାମଲଲାଙ୍କର ଏକ ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଠିଆ ହୋଇଛି। ତାହା ପଛରେ ଥିବା ଉର୍ଜାବାନ ମା’ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆଜି ମୁଁ ଏହି ମଞ୍ଚ ସେୟାର କରୁଛି। ତେଣୁ ମୁଁ ନିଜକୁ ବହୁତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମନେ କରୁଛି। ଏହି ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବାଣୀ ହିଁ ବ୍ରହ୍ମ, ଶବ୍ଦ ହିଁ ବ୍ରହ୍ମ। ଆଉ ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମ କ’ଣ? ଏହା ଦିଦି ମା’ ସମଗ୍ର ଭାରତବର୍ଷକୁ ଦେଖାଇଛନ୍ତି।
ଜଗନ୍ନାଥ ପୁରୀ ଶକ୍ତିପୀଠ ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଏହା ନାରାୟଣ ଧାମ ମଧ୍ୟ। ସମଗ୍ର ଭାରତରେ ଏଭଳି ସଂଯୋଗ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠାରେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତିପୀଠରେ ନାରାୟଣ ନିବାସ କରନ୍ତି। ମା’ ବିମଳେଶ୍ୱରୀ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ମହାବିଷ୍ଣୁ ବିରାଜିତ ଅଛନ୍ତି। ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ କଳା। ଆପଣମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ, ସମଗ୍ର ଭାରତବର୍ଷରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନବରାତ୍ରି ପାଳନ କରୁ, ସେତେବେଳେ ମା’ଙ୍କ ସହିତ ଭୈରବଙ୍କ ବାସ ହୋଇଥାଏ। ଭୈରବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ପୂଜା ପାଆନ୍ତି। ଏହା ଏକମାତ୍ର ଏପରି ଧାମ, ଯେଉଁଠାରେ ମା’ଙ୍କ ସହିତ ଷୋଡ଼ଶ ପୂଜା ହେବା ସମୟରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଭୈରବଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଏକାତ୍ମବାଦରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ କେହି ଦୁଇ ନୁହଁନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଏକ।
ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଯେ ଦିଦି ମା’ ନିଜ ପ୍ରବଚନରେ ଭାଗବତ କଥା ସହିତ ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତାକୁ ମଧ୍ୟ ଯୋଡ଼ୁଛନ୍ତି। ସମାଜରେ ଯେଉଁ ପ୍ରକାରର ବିମର୍ଶ ଚାଲିଛି, ସେହି ବିମର୍ଶ ଠିକ୍ କି ନୁହେଁ କିମ୍ବା ସେହି ବିମର୍ଶରେ କେଉଁ ପ୍ରକାରର ଚିନ୍ତନ ସହିତ ସମାଜ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ, ତାହାର ଦିଗ୍ଦର୍ଶନ ଦିଦି ମା’ ଦେଉଛନ୍ତି। ସନାତନ ବିଭିନ୍ନ ଜାତିରେ ବିଭାଜିତ ନହୋଇ କିପରି ଏକ ରହିବ, ଏହାର ପୁରୋଧା ହେଉଛନ୍ତି ଦିଦି ମା’। ଏଭଳି ସନ୍ଥମାନେ ଏକ ସୂତ୍ରରେ ଜାତିବିହୀନ ସନାତନର କଳ୍ପନାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ସନାତନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ ନିଜ ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି କ୍ଷଣ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଛନ୍ତି।
ମୁଁ ଆଜି ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଶ୍ରୀଚରଣରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି ଯେ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆମ ଦିଦି ମା’ଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ ରଖିଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଚାହେଁ ଯେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦିଦି ମା’ଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ଧରି, ଏକ ହୋଇ ସନାତନର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଠିଆ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ବହୁତ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମା’ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମା’ ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ହେବ। ଏଥିପାଇଁ ଆଜି ମା’ ଭାରତୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ମାତା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ କନ୍ୟା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି। କ୍ଷମାପ୍ରାର୍ଥୀ ମଧ୍ୟ ଅଟେ, କାରଣ ପ୍ରଥମେ ଯାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବା ଉଚିତ ଥିଲା, ସଂଗଠନର କାର୍ଯ୍ୟ କାରଣରୁ ଆଜି ଆସିପାରିଲି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରୀଚରଣରେ ନିଜର ସେବା ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ।”
ବିଶିଷ୍ଟ ଅତିଥି ଭାବେ ଶ୍ରୀ ମନସୁଖ ସେଠିଆ (ଜାତୀୟ ସହ-ସଂଯୋଜକ – କୁଟୁମ୍ବ ପ୍ରବୋଧନ) ଏବଂ ଶ୍ରୀ ଲାଲଚନ୍ଦ ମେହତା (ସଂରକ୍ଷକ – ମାହେଶ୍ୱରୀ ସମାଜ) ବ୍ୟାସପୀଠରେ ପୂଜ୍ୟ ଦିଦି ମା’ଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରି ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
କଥାର ସହ-ସଂଯୋଜକ ଶ୍ରୀ ଉମେଶ ଖଣ୍ଡେଲୱାଲ ମଧ୍ୟ ସପରିବାର—ଧର୍ମପତ୍ନୀ ନୀଲମ, ମାତା ଶ୍ରୀମତୀ ଉର୍ମିଳା ଖଣ୍ଡେଲୱାଲ, ଭଉଣୀ ନମ୍ରତା, ଭାଇ ଅବଧେଶ, ପୁତ୍ର ଉମଙ୍ଗ, ଚାଚା ଶ୍ରୀ ଅମୃତ ଜୀ ଏବଂ ଚାଚୀ ଶ୍ରୀମତୀ ସରିତା ଜୀଙ୍କ ସହିତ ପୂଜ୍ୟ ଦିଦି ମା’ଙ୍କ ଶ୍ରୀଚରଣରେ ନମନ କରି ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଶ୍ରୀ ଲାଲଚନ୍ଦ ମୋହତାଜୀ, ଜାତୀୟ ସଂରକ୍ଷକ, ମାହେଶ୍ୱରୀ ସମାଜ, ମଧ୍ୟ ଦିଦି ମା’ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀ ସୁଭାଷ ଜଗ୍ଗା, ଶ୍ରୀ ସଞ୍ଜୟ ଭୈୟାଜୀ, ସୁଶ୍ରୀ ସ୍ୱାସ୍ତିକା ଜୀ, ସୁଶ୍ରୀ ସୁମନ ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ସୀତା ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ସାଧିକା ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ଉମା ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ସାଥୀ ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ପ୍ରୀତି ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ସମର୍ପିତା ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ଜ୍ୟୋତି ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ଶାଶ୍ୱତୀ ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ସମ୍ବୋଧି ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ସାଧିକା ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ସାରିକା ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ ପୂଜା ପରମାନନ୍ଦ, ସୁଶ୍ରୀ କାମିନୀ ପରମାନନ୍ଦ, ଡା. ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଅଗ୍ରୱାଲ, ଶ୍ରୀ ସୋମେଶ ଅଗ୍ରୱାଲ, ଶ୍ରୀ ସନ୍ତୋଷ ଚୌପଡ଼ା, ଶ୍ରୀ ଅନିଲ ଗୋୟଲ, ଶ୍ରୀ ବିକ୍ରମ ଚୋୟଲ, ଶ୍ରୀ ତୁଳସୀ ଜୀ, ଶ୍ରୀ ନସୀବ ସିଂହ ସୈନୀ, ଶ୍ରୀମତୀ ରାଜକୁମାରୀ, ଶ୍ରୀ ଚମନଲାଲ ଜୀ, ଶ୍ରୀମତୀ ଶର୍ମିଳା ଜୀ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାସପୀଠକୁ ନମନ କରି ପୂଜ୍ୟ ଦିଦି ମା’ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ପୂଜ୍ୟ ଦିଦି ମା’ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋକୁଳରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦୋତ୍ସବର ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସହିତ ଭାରତର ପ୍ରାଚୀନ ସାମାଜିକ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ–
“ଆମର ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା। ଆମ ଭାରତର ଗାଁଗୁଡ଼ିକର ଲୋକମାନେ ସମଗ୍ର ଗାଁକୁ ନିଜ ପରିବାର ବୋଲି ମାନୁଥିଲେ। ଯଦି କୌଣସି ଘରେ ଖିରି କିମ୍ବା କଢ଼ି ତିଆରି ହେଉଥିଲା, ତେବେ ସମଗ୍ର ଗାଁରେ ତାହା ବାଣ୍ଟି ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏବଂ ସେହି ପାତ୍ରଟି ଖାଲି ଫେରୁନଥିଲା, ସେଥିରେ କିଛି ନା କିଛି ଦେଇ ପୁଣି ଫେରାଇ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଲୋକମାନେ ଏକାଠି ବସିଲେ ସମସ୍ତ ପରିବାରର ସୁଖ-ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ହେଉଥିଲା। କୌଣସି ଗରିବ ପରିବାରର ଝିଅର ବିବାହ ହେଲେ, ଗାଁର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସେହି ଦିନ ପାଇଁ ନିଜ କଚେରୀର ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଦଳାଇ ଦେଉଥିଲେ। କାରଣ ଆମ ଗାଁକୁ ବରଯାତ୍ରା ଆସିବାର ଥିଲା ଏବଂ ସେହି ବରଯାତ୍ରାକୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ସମଗ୍ର ଗାଁର ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା। ସୁସଂସ୍କୃତିରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏପରି ଥିଲା ଆମର ଭାରତ।
ଉଚ୍ଚ ଅଟ୍ଟାଳିକା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ବହୁତ ବଡ଼ ଥିଲା। ଜାଣିନାହିଁ କେତେ ଆତ୍ମୀୟ ଘରେ ମାସ ମାସ ଧରି ରହୁଥିଲେ। ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ଘରୁ ବିଦାୟ ନେଉଥିଲେ, ଘରର ଲୋକମାନେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାରତ, ଏତେ ଉଦାର ଭାରତ, ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାରତ, ହସଖୁସିରେ ଭରିଥିବା ଭାରତ! ଏବେ ତ ଗୋଟିଏ ରାତି ପାଇଁ କେହି ଘରକୁ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଘରଲୋକଙ୍କ ମୁହଁ ବିଗିଡ଼ିଯାଏ। ଆମେ ଏତେ ସୁବିଧାଭୋଗୀ ହୋଇଯାଇଛୁ ଯେ ପ୍ରେମର ମୂଲ୍ୟ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।
ଗାଁର କୌଣସି ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଯଦି ଆଖି କଠୋର କରିଦେଉଥିଲେ, ତେବେ ଯୁବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଧକ୍ଧକ୍ କରିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା। ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏତେ ସମ୍ମାନ ଥିଲା ଯେ ପିଲାମାନେ ତାଙ୍କ ଆଖିକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ସେହି ପ୍ରିୟ ଭାରତକୁ ଆମେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲୁ। ‘ଭାରତ’ର ଛାତି ଉପରେ ‘ଇଣ୍ଡିଆ’କୁ ବସାଇଦେଲୁ ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ଜଗତର ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲୁ। ପଶ୍ଚିମର ଜୀବନଶୈଳୀ ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଭାରତରେ ଜୀବନଯାପନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ସମସ୍ୟା ଯଦି ଆମର, ତେବେ ସମାଧାନ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ଆମର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ହିଁ କରିବାକୁ ହେବ। ପଶ୍ଚିମ ଜଗତ ନିଜ ଢଙ୍ଗର। ସେମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଜୀବନଚର୍ଯ୍ୟା ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଆମ ଋଷିମାନେ ଆମକୁ ଯେଉଁ ସମୃଦ୍ଧ ପରମ୍ପରା ଦେଇଛନ୍ତି, ସେହି ପଥରେ ଚାଲି ଆମେ ସୁଖାନୁଭୂତି ସହିତ ଜୀବନଯାପନ କରିପାରିବା।”
ଗୋକୁଳରେ ନିଜ ବାଲ୍ୟସଖାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯମୁନା କୂଳରେ କହ୍ନେଇଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ ଲୀଳାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ଦିଦି ମା’ ତାହାକୁ ପ୍ରକୃତି ସଂରକ୍ଷଣ ସହିତ ଯୋଡ଼ି କହିଥିଲେ–
“ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରକୃତିର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତରେ ଏକ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର କଥା ଆସେ—ପ୍ରଭୁ କାଳୀୟ ଦମନ କରିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ କିଏ? ଯିଏ କାଳର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣ। କୃଷ୍ଣ ସେହି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଚଳାଇବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ବାଂଶୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପାଖରେ ରଖନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ସେହି, ଯିଏ କାରାଗାରର ଅନ୍ଧକାର କୋଠରୀରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ରଚାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଏତେ ବିପରୀତ ପରିସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନର ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ-ପର କେହି ନାହାନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ସେହି, ଯିଏ ପଳାୟନ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ରାସ ମଧ୍ୟ ରଚିବା ଜାଣନ୍ତି। ଯିଏ କାଳର କପାଳ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣ କହ୍ନେଇ। ସେ ଯମୁନାର ଜଳକୁ ନିରାପଦ କରିଥିଲେ।
ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ, ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ସଂକଳ୍ପ କରନ୍ତୁ ଯେ କାଳକୁ ଭୟ ନକରି ମହାକାଳଙ୍କ ଆରାଧନା କରିବାକୁ ହେବ। ପ୍ରକୃତିରେ ମିଶିଯାଇଥିବା ବିଷକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ହେବ। ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ନିରାପଦ ଓ ଅବିରଳ କରିବାକୁ ହେବ। ପୃଥିବୀରେ ଭଲ ବୀଜ ବୁଣିବାକୁ ହେବ। ରାସାୟନିକ ସାର ବଦଳରେ ଜୈବିକ ସାର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ହେବ। ନିଜର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରକୃତି ସହିତ ଖେଳିବା ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ହେବ। ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖନ୍ତୁ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଖନ୍ତୁ ଯେ ସେ କିପରି ଯମୁନା ମା’ଙ୍କୁ ନିରାପଦ କରିଥିଲେ, କାଳୀୟର ଦମନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇ ପ୍ରକୃତିର ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ତୁମେ କାହାକୁ ବିକାଶ ବୋଲି ମାନୁଛ? ଧ୍ୱଂସକୁ ବିକାଶ ବୋଲି କହୁଛ। ପ୍ରକୃତି କ୍ଷୁବ୍ଧ। ଆକାଶ ଦଗ୍ଧ। ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି। ଏବଂ ତୁମର ପୂଜାପାଠରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଦେଖି ଅଧିକ ହୋଇଯାଇଛି, ଖରାପ ଭାବିବେ ନାହିଁ। ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ରରେ ବିସର୍ଜନ କରୁଛ, ସେଗୁଡ଼ିକର ରାସାୟନିକ ତତ୍ତ୍ୱ କାରଣରୁ ଅନେକ ଜଳସ୍ରୋତ ଦୂଷିତ ହେଉଛି।
ଆମେ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଉପାସକ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତୁଳନ ବଜାୟ ରଖିବା ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ। ଏଥିପାଇଁ କ’ଣ କରିବାକୁ ହେବ? ତୁମର ପୂଜାର ମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ଫୁଲ ଇତ୍ୟାଦି ଯେକୌଣସି ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀକୁ ଗାତ ଖୋଳି ମାଟି ଭିତରେ ପୋତି ଦିଅ। ସେଗୁଡ଼ିକ ମାଟିରେ ମିଶି ମାଟି ହୋଇଯିବ। ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀର ଅପମାନ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ ଏବଂ ତୁମର ନଦୀଗୁଡ଼ିକରେ ସେହି ଆବର୍ଜନା ମଧ୍ୟ ଜମା ହେବ ନାହିଁ, ଯାହା ଫଳରେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଅବରୋଧିତ ହୋଇଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ତାହାର ପରିଣାମକୁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବିଚାରଶକ୍ତିରେ ଆକଳନ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ।”
ଆଜି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରସଙ୍ଗର ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ ପୂଜ୍ୟ ଦିଦି ମା’ ସଂଗୀତମୟ ଭଜନ ମାଧ୍ୟମରେ କଂସଙ୍କ କାରାଗାରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରସଙ୍ଗ, ଗୋକୁଳରେ ଆନନ୍ଦୋତ୍ସବ, ପୂତନା ବଧ, ଊଖଳ ବନ୍ଧନ ପ୍ରସଙ୍ଗ, ଗୋକୁଳରୁ ବୃନ୍ଦାବନ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଏବଂ କାଳୀୟ ଦମନର ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରି କଥା ସଭାଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗର ସଂଗୀତମୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁମାନେ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ନୃତ୍ୟ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ବ୍ୟାସପୀଠରେ ଆରତୀ ପରେ କଥା ମହୋତ୍ସବର ପଞ୍ଚମ ଦିବସର ସମାପନ ହୋଇଥିଲା।
ଏହି ସୂଚନା ସଂଯୋଜକ ସାଧ୍ୱୀ ଶିରୋମଣି ଦିଦି ଏବଂ ସହ-ସଂଯୋଜକ ଶ୍ରୀ ଉମେଶ ଖଣ୍ଡେଲୱାଲଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି।
